مریم رمضانی، مدیرعامل فرش پامچال، در گفتوگویی صریح و صمیمی از تجربه حضور زنان در صنعت فرش ماشینی گفت؛ صنعتی که بهگفته او «بهنوعی هنر است» و مخاطبان اصلیاش نیز اغلب زنان هستند. رمضانی معتقد است حضور نگاه زنانه—چه در طراحی و انتخاب رنگها، چه در بخش فروش و مدیریت—میتواند روح تازهای به صنعت فرش بدهد؛ چرا که زنان به دلیل ظرافت فکری، دقت و ریزبینی، بسیاری از نیازهای واقعی مصرفکنندگان را بهتر تشخیص میدهند.
او با این حال توضیح میدهد که چرا حضور زنان در سطوح مدیریتی هنوز «کمرنگتر از آن چیزی است که باید باشد». به باور او دلیل کمحضور زنان، ناتوانی یا نبود توان مدیریتی نیست؛ بلکه «چندنقشی بودن» آنهاست—زن همزمان مادر، همسر، فرزند، همراه خانواده و مدیر است. همین نقشهای متعدد باعث میشود برخی زنان نتوانند تماموقت و تمامانرژی در صنعت حضور داشته باشند، هرچند وقتی فرصت پیدا کنند، «بسیار مؤثرتر از مردان عمل میکنند».
رمضانی تأکید میکند که جامعه باید در فرهنگ «پذیرش حضور زنان» در سطوح تصمیمگیری رشد کند. او تجربه شخصیاش را مثال میزند؛ فرصتی که خانوادهاش برای ورود و رشد در صنعت به او دادند: «اگر همین فرصتها به دیگر زنان داده شود، مطمئنم بسیار بهتر از من عمل میکنند.» او معتقد است حضور زنان در مدیریت شرکتهای صنعتی میتواند فضای کاری را هماهنگتر، آرامتر و کارآمدتر کند؛ چون زنان ذاتاً نقش «هماهنگکننده» و «حلکننده تعارض» را بهتر اجرا میکنند.
رمضانی در بخش دیگری از گفتوگو پیشنهاد میکند خانوادههایی که در صنعت فعال هستند، دختران خود را نیز وارد حوزه مدیریت کنند تا «بیزینس خانوادگی» در نسلهای بعد حفظ و تقویت شود؛ موضوعی که در ایران رایج نیست اما میتواند کیفیت کار و ثبات شرکتها را افزایش دهد. او میگوید: «اگر خانواده همدل شود، موفقیت مجموعه تضمین میشود؛ چون همه در سختیها و خوشیها شریکاند.»
در پایان، رمضانی با اشاره به چالشهای روزمره مدیریت در صنعت فرش—از مسائل تولید تا امور دولتی و بازار—بر این نکته تأکید میکند که با وجود سختیها، «خروجی تلاشها آنقدر شیرین است که خستگی را از تن درمیآورد». او همچنین دعوت میکند که زنان بیشتری در تشکلها، انجمنها و کمیسیونهای مرتبط با فرش ماشینی حضور فعال داشته باشند تا این صنعت با سرعت بیشتری رشد کند.
