یادداشت تحلیلی / ناصر سراجی
بودجه پیشنهادی دولت برای سال ۱۴۰۵ بیش از آنکه بودجهای توسعهمحور باشد، تلاشی آشکار برای مهار تورم و کنترل نقدینگی است. انقباض در هزینههای عمرانی، محدودیتهای مالی و سیاستهای محتاطانه پولی اگرچه در هدف جلوگیری از تشدید تورم طراحی شدهاند، اما در عمل میتوانند به تعمیق رکود در بازار منجر شوند؛ رکودی که بیشترین فشار آن متوجه بخش تولید خواهد بود.
در چنین شرایطی، صنعت فرش ماشینی بهعنوان یکی از صنایع وابسته به قدرت خرید داخلی، با کاهش تقاضای بازار داخل مواجه میشود. تجربه سالهای گذشته نشان داده است که انتظار بهبود بازار داخلی در دورههای رکودی راهبردی پرریسک و هزینهزا برای تولیدکنندگان است.
پیام کلیدی بودجه ۱۴۰۵ برای فعالان فرش ماشینی روشن است: سال آینده، سال اتکای صرف به بازار داخل نیست. تولیدکنندگانی که از امروز به فکر ایجاد و تقویت زیرساختهای صادراتی، شناخت بازارهای هدف، تطبیق محصول با استانداردهای بینالمللی و شبکهسازی تجاری نباشند، در رکود پیشِرو با چالشهای جدی اقتصادی مواجه خواهند شد. صادرات نه یک مزیت رقابتی، بلکه ضرورتی برای بقا در سال پیشرو تبدیل شده است.
